De Toorn van Sant’Ambrogio

Dreigende wolken boven de Dom van Milaan

Sint Ambrosius, kerkvader en bisschop uit de 4e eeuw, is de schutspatroon van de stad Milaan. Hij was een felle bestrijder van de Arianen en nog steeds waakt hij nauwlettend over zijn stad. Als iets hem niet bevalt kunnen de Milanezen rekenen op een stevig Alpenonweer. Dat beleefden Hendrik III en zijn ouders in 1037 bij de belegering van Milaan door de keizerlijke troepen. Veel mensen en vee werden op Eerste Pinksterdag door de bliksem gedood en ook koningin Gunhild, de vrouw van Hendrik III, zou door de bliksem geraakt zijn.

Hadden wij iets gedaan waardoor de toorn van de lichtontvlambare heilige gewekt werd? Misschien hadden we zijn 11de eeuwse basiliek met een bezoekje moeten vereren. Ik had het graag gedaan als ik niet ziek geweest was, die laatste dagen in Milaan. Mijn hoest was teruggekomen en ik was te misselijk om te eten.  Hoe het ook zij, donderdagavond sierde een dreigende onweerslucht de hemel boven de dom, en van toen af verliep niets meer volgens plan.

De pizzeria waar Suzanne zo graag had willen eten bleek gesloten te zijn. Op de terugweg kwamen we uit een andere metro uitgang en hadden zeker een half uur nodig om het hotel terug te vinden. Maar de volgende dag begon de ellende pas goed. De taxi kwam veel te vroeg zodat we een uur te vroeg op het station waren, zodat Suzanne haar laatste 5 kaarten niet meer kon posten. Ze was zeer ontstemd. De trein naar Brig bleef veel te lang wachten bij het station van Domodóssola, een conducteur liep met een telefoon door de gang en riep iets over ‘un accidenta’ en sommige passagiers begonnen haastig te sms-en.  Toen wist ik genoeg.

Toen we in Brig aankwamen, was de aansluitende trein naar Basel allang weg. We namen een trein naar Bern, waar we gelukkkig  geen trap hoefden lopen, maar de koffers langs een hellende baan konden trekken. In de trein naar Basel kon de conducteur ons niet vertellen op welk perron de CityNightline zou komen te staan.We moesten zelf maar op het bord in de hal gaan kijken.

Veel te laat kwamen we in Basel aan. We hadden de hoop al bijna opgegeven, maar ziedaar, op het naastgelegen perron stond een CityNightline met een deel Hamburg-Altona en een deel Amsterdam. Nu moesten we alleen de juiste wagon nog zien te vinden voor de gereserveerde slaapplaatsen. De laatste meters begaven mijn krachten het, de koffer viel om, de laptop lag op de grond. Een conducteur hees me aan boord.

Ik wil het niet eens meer hebben over de slapeloze nacht en het over stappen in Nederland (stap nooit in Arnhem over, je sjouwt je een ongeluk). Een taxi bracht ons tenslotte veilig thuis.

Dinsdags zat ik bij de huisarts. Diagnose: longontsteking. Ik moet nu minstens een hele week rust houden en dat doe ik maar al te graag!

Zieke reiziger