Keizer Hendrik III

Dreigende wolken boven de Dom van Milaan

Sint Ambrosius, kerkvader en bisschop uit de 4e eeuw, is de schutspatroon van de stad Milaan. Hij was een felle bestrijder van de Arianen en nog steeds waakt hij nauwlettend over zijn stad. Als iets hem niet bevalt kunnen de Milanezen rekenen op een stevig Alpenonweer. Dat beleefden Hendrik III en zijn ouders in 1037 bij de belegering van Milaan door de keizerlijke troepen. Veel mensen en vee werden op Eerste Pinksterdag door de bliksem gedood en ook koningin Gunhild, de vrouw van Hendrik III, zou door de bliksem geraakt zijn.

Hadden wij iets gedaan waardoor de toorn van de lichtontvlambare heilige gewekt werd? Misschien hadden we zijn 11de eeuwse basiliek met een bezoekje moeten vereren. Ik had het graag gedaan als ik niet ziek geweest was, die laatste dagen in Milaan. Mijn hoest was teruggekomen en ik was te misselijk om te eten.  Hoe het ook zij, donderdagavond sierde een dreigende onweerslucht de hemel boven de dom, en van toen af verliep niets meer volgens plan.

De pizzeria waar Suzanne zo graag had willen eten bleek gesloten te zijn. Op de terugweg kwamen we uit een andere metro uitgang en hadden zeker een half uur nodig om het hotel terug te vinden. Maar de volgende dag begon de ellende pas goed. De taxi kwam veel te vroeg zodat we een uur te vroeg op het station waren, zodat Suzanne haar laatste 5 kaarten niet meer kon posten. Ze was zeer ontstemd. De trein naar Brig bleef veel te lang wachten bij het station van Domodóssola, een conducteur liep met een telefoon door de gang en riep iets over ‘un accidenta’ en sommige passagiers begonnen haastig te sms-en.  Toen wist ik genoeg.

Toen we in Brig aankwamen, was de aansluitende trein naar Basel allang weg. We namen een trein naar Bern, waar we gelukkkig  geen trap hoefden lopen, maar de koffers langs een hellende baan konden trekken. In de trein naar Basel kon de conducteur ons niet vertellen op welk perron de CityNightline zou komen te staan.We moesten zelf maar op het bord in de hal gaan kijken.

Veel te laat kwamen we in Basel aan. We hadden de hoop al bijna opgegeven, maar ziedaar, op het naastgelegen perron stond een CityNightline met een deel Hamburg-Altona en een deel Amsterdam. Nu moesten we alleen de juiste wagon nog zien te vinden voor de gereserveerde slaapplaatsen. De laatste meters begaven mijn krachten het, de koffer viel om, de laptop lag op de grond. Een conducteur hees me aan boord.

Ik wil het niet eens meer hebben over de slapeloze nacht en het over stappen in Nederland (stap nooit in Arnhem over, je sjouwt je een ongeluk). Een taxi bracht ons tenslotte veilig thuis.

Dinsdags zat ik bij de huisarts. Diagnose: longontsteking. Ik moet nu minstens een hele week rust houden en dat doe ik maar al te graag!

Zieke reiziger

Het was een vermoeiende reis van Ravenna naar Milaan. Vooral ook doordat er op het station van de grote stad Bologna niet eens liften zijn. We moesten alle tassen en koffers met zware boeken zelf de trappen op en af zeulen en hadden moeite het juiste perron te vinden. Ik voelde me helemaal gebroken na afloop. We zijn nu in het Windsor hotel, dat, hoewel het een hoge flat is, van binnen ingericht is in de Engelse stijl van rond 1800, compleet met Jane Austen achtige schilderijen. Natuurlijk hadden wij de fraaie kamer binnen 5 minuten overhoop gehaald. Morgen gaan we per metro door de stad zoeven.

We zijn vandaag voor de verandering meteen na het ontbijt om 10 uur op pad gegaan. Eindelijk DE kerk van Ravenna gezien, de San Vitale, een achthoekig bouwwerk dat model gestaan heeft voor tal van middeleeuwse kerken, zoals de paltskapel van Karel de Grote. Verder de graftombe van Galla Placidia met fraaie mozaïeken bewonderd, de doopkapel van de Orthodoxen, (bijna een kopie van de doopkapel van de Arianen), Een recent opgegraven Romeins huis, ook weer mozaïeken, en tot slot de dom. Toen was bij mij de fut eruit. Het was weer erg warm in de stad. Daarna nog heerlijk even in zee gezwommen, waar een frisse bries staat momenteel. Er is een enorme hoeveelheid schoolkinderen aangekomen, een hoop herrie, maar het strand wordt steeds leger. Vanavond speelt Italië tegen Paraguay, benieuwd of ze nog tijd hebben ons eten te geven in het restaurant. Er staat een groot tv-scherm.

Mausoleum van Galla Placidia

Het was warm en we hebben het grootste deel van de dag lezend en zwemmend aan het strand doorgebracht. Aan het eind van de middag brachten we met de bus nog een bezoekje aan Ravenna zelf. Ze hebben hier een park dat naar Speyer genoemd is, Giardino Speyer. Een verwijzing naar de keizers? Verder zagen we de doopkapel van de Arianen. Dit waren christenen uit de late oudheid die een andere opvatting over de Drieëenheid hadden dan de Orthodoxen. Zij geloofden dat de Zoon gelijkend op de Vader was, maar niet gelijk aan de Vader. Dus zijn ze uitgeroeid. De volgende stop was het grafmonument van de beroemde dichter Dante.  Het stoffelijk overschot zelf bevindt zich onder een heuveltje met klimop. We hadden nog een andere doopkapel willen zien, maar een kwam een zware onweerslucht opzetten. We waren net voor de bui weer binnen.

 Vandaag zijn we met de trein naar Vicenza geweest, een reis van ongeveer twee uur. Het doel was het ‘Olympische’ theater dat   in de 16e eeuw ontworpen is door de architect Andrea Palladio. Als je naar het toneel kijkt is het net of je een hele lange straat ziet vol  klassieke bouwwerken. Aan weerskanten zijn twee kleinere straatjes te zien. Verder is het hele theater gevuld met marmeren beelden. Het zag er heel bijzonder uit. Verder was er niet zoveel te beleven in Vicenza, of je moet al een enorme fan van Palladio zijn, die overal zijn stempel op gedrukt heeft. Persoonlijk hou ik meer van echt romeinse kunst, niet van al die renaissance-nep, maarja smaken verschillen. Het was moordend heet, 33 graden in de schaduw en ik kon bijna geen voet meer verzetten van vermoeidheid. Hopelijk liggen we morgen lekker op het strand in Punto Marina bij Ravenna.